Bir gece, ansızın kurtuluşa uzandığımdır

toprağı arşınladım önce

güzelce havalandırdım

biraz solucanlar, soluklanmalar

sonra tohumlarından ektim seni

güneş açtı 

dağlar kımıldadı, çiçekler uzandı 

bir rüzgar aldı birçok kokuyu üzerimizden

adını duymadığımız şehirlerde 

yabancıların kokusuna karıştırdı mahremimizi

şimdi karmakarışığız

biraz sen, biraz ben, biraz biz 

insanlar biribirini aramaya başlıyor

yavaş yavaş toplanıyor

aileler, sokaklar, komşular, dostlar

düşmanlar bile göz atıyor civara

içlerinde bir umut herkesin

yaşamak üzerine umutlar dolu bu muhit

dünya öyle sanıyorlar

güneş şimdi dağlara çökmekte

yükünün hepsini bıraktı onlara

kaldırabilecek olana, bir gezegendir emanet edilen

soru hakkı verilmedi 

beklenilen bir tebessüm ve bükülmemiş bir sırt

şimdi otlaklarda koşan çocuklar

evlerine dönüyor

henüz haberleri yok 

suskunluklarında sakladıkları öfkeler dolu babalardan

akranlarının sussuzluklarından

bir buğdaya hayranlıklarından

haberleri yok

onlar bir tek kırmızı bisikletleri düşünür

zillerini çalma heyecanıyla tutuşur

boyuna koşarlar

güneş şimdi ayaklanmakta olan bir misafir

ev halkı ısrarcı

ne olurdu az daha kalsaydınız kibarlıkları

gitmem şart, bazı anlar mühürlüdür zamana diyor 

sözdeki bilgelik tüm evi tesiri altına aldı

bir sessizlik

genç kız duyduğu sözleri aşığı ile bağdaştırdı

şimdi o aşkın içine çekilen,

çekildikçe batan,

battıkça keyif alan bir kaşif

az sonra o kurtarılmayı bekleyen acılı bir yürek

(ilk acıları hem de bu)

güneş çekti gitti

şimdilerde yerinde 

karanlığın peşinden ayrılmadığı huzmeler var 

artık gözüm gözlerini seçemiyor

tüm gün bakamadım yüzüne

şimdi doya doya bakacağım sevgilim

bir giz olarak kalacak

aramızda değil belki 

ama koca dünyaya saklanan 

ne sana yakın ne bana uzak

yarısını kırık taşların altına koydum 

endişe etme sevgilim

kimseler bilmeyecek sevdiğimi hala seni

hem ben

gece çöktükçe israf olan sevgileri de kovalıyorum

ay ışığı açığa vurmuyor hesaplarımı

yalnızca allah ile ben biliyorum

bir o görüyor

neleri savurduğumu

bir çölü yeşertiyor

aşk

bir kuşu uçuruyor

bir yuvaya telkin veriyor

bir insanı yaşatıyor aşk

bir kuğuyu en ince yerinden kesiyor

bir sokağı çıkmaza sokuyor

bir kalbi karartıyor 

aşk

ekmeği bölüştürüyor

yatağı paylaştırıyor

teslimiyeti mübah kılıyor aşk

sen bütün bunlara yazık ettin sevgilim

şimdi ayın gelişi nasıl unutturduysa tüm varoluşu

öylece hatırlamıyorum seni

gözlerim ne ışığı gördü 

ne körlüğü tanımlayabiliyor

ne sevgiyi tattım 

ne de sevgisizliği

öylece bir andayım

gece ıssız ve uzun

bir ben bir allah

kurtuluşumda bundan olacak