Uyanış…

Bazı iyileşmeler zaman alır. Yavaş yavaş olduğunu zannedersin ama tam olarak öyle olmuyor. Düne kadar kalbin acı içinde kıvranırken, bir sabah uyanır ve midene oturan yumruğun suratına indiğini fark edersin.  Bu yumruk canını acıtmak için değil, acıdan dağılmış suratını toparlamak içindir. Artık dökecek gözyaşın, düşünecek beynin, sıkılacak ruhun kalmamıştır. Hayatın seni özlemiştir artık… Ruhun, aynaya baktığında acı dolu gözler istemez, kalbin, patlayacak kadar atma kontenjanını heyecanlar için kullanmak ister. Umursamak ve umursamamak arasındaki düşünsel kot farkı aniden kaybolur.Dün gece umursayarak daldığın kabuslar bile tükenmiş, sabah kendine uyanmışsındır. Umursamadığın şeylerin galibisindir artık… Ne güzel bir galibiyettir bu. Canını yakmak için kollektif bir biçimde tetikte bekleyen her şarkı/şiir/düşünce, geri dönüşüm kutusuna mahkum edilmiştir. Elini kalbine götürdüğünde, hissettiğin şey; koskocaman bir şükürdür, hayata dair, sahip olduğun Can’a dair şükür… İşte tam o an, o güzel an hayat sana yeniden “merhaba” der. Merhaba… Merhaba Hayat… Merhaba Hayatım…