Kendini yetiştirmekle uğraşırken, kendine yetişemeyenler

22.10.2026

Ebeveynleri tarafından yönlendirilen insanlar, yönlendirilemeyenlere kıyasla daha şanslıdır. Yönlendirilmeyenler toplumun kabul ettiği "normal" bir eğitim seviyesine ulaşabilmek için eğitimlerini kendileri sağlamak zorundadır. Hele ki bunca dopamin bombasının mevcut olduğu günümüzde, bu iş ekstra zorludur. Ağaç yaşken eğilemediği için kuru haldeyken kırılmaya ramak kala yaşamak zorundadır. Kendilerini maalesef ki yetiştirememiş bu insanların ufak bir öğrenme kırıntısında ya da kültür değişiminde tanıştıkları ilk duygu "eziklik" olmaktadır. Kendini değersiz hissettiği bu yola çıktığında ise ilk isteyeceği şey bu yola hiç çıkmamış olmayı dilemek, yolun inkarı ya da yol üzerindeki öğrenme istencinin yetersiz ve zorlayıcı olduğunu kabul etmemeyi seçmektir. Yani bir tür öğrenmenin zorluğu karşısındaki afallama diyebiliriz. Bu yolda sayılı cesurlar, kendilerini toplumun kabul ettiği normal eğitim seviyesine ulaştırabilir. (Tabii arkasında onlarca duygu seli ve gözyaşı ile birlikte.) Ama yolun yarısında pes edip geri dönenler ise ressentiment kavramının bir benzerini hayatları boyunca toplumdaki "normal" denilen insanlara karşı yaşamak zorunda kalırlar. Yola hiç çıkmayanları saymıyorum bile.