Görülmeyi Beklerken

İnsan yorulduğunda en çok neye ihtiyaç duyduğunu çoğu zaman bilmiyor. Hayat üst üste geldiği, kafa bir an bile susmadığı günlerde bir çözüm de aramıyor aslında. Sadece birinin onu fark etmesini istiyor ve bu fark ediliş, çoğu zaman beklenmedik bir yerden, küçücük bir hareketle geliyor.

​Birinin sevdiğiniz şeyi hatırlaması, yorgun göründüğünüzü fark edip yaklaşımını buna göre ayarlaması ya da söylediğiniz bir cümleyi haftalar sonra tekrar anması gibi şeyler bunlar. Pahalı hediyelerle ya da büyük sözlerle bir ilgisi yok, tek ortak noktaları dinlenmiş olmanın hissini bırakmaları. İçinizde bir yer sessizce "demek ki görülüyorum" diyor ve o gün, bütün ağırlığına rağmen biraz daha taşınabilir oluyor.

Düşünceli olmak, bir insanı gerçekten merak etmenin sonucu gibi geliyor bana. Karşınızdakinin neyle gülümsediğini, neyin onu yorduğunu, hangi şeyin ona iyi geldiğini bilmek için dikkatle bakmak gerekiyor ve dikkat, zamanla en az bulunan şeylerden biri. O yüzden bir insanın size dikkatini verdiğini hissetmek bu kadar değerli.

Bunu herkes yaşamıyor tabii. Kimi insan hayatı boyunca ihtiyaç duyduğu özeni göremeden büyüyor ve zamanla bunu normal sanıyor. Oysa özen görmek bir ayrıcalık değil, bir insanın temel ihtiyacı. Gösterilmediğinde de eksikliği bir yerlerde kalıyor ve ilk gerçek özenle karşılaştığında kendini belli ediyor, bazen bir gülümsemeyle, bazen de beklenmedik bir gözyaşıyla.

Bir de insanların birbirini korumaya çalışırken uzaklaştığı bir taraf var. Çoğumuz sevdiklerimizi yormamak için yükümüzün büyük kısmını kendimize saklıyoruz. Bu iyi niyetli bir davranış ama sonucunda iki taraf da birbirini koruduğunu sanırken biraz uzakta kalıyor. Sizi mutlu etmek için karşılığında hiçbir şey beklemeden çaba gösterenler çok kıymetli. Belki onlara verebileceğimiz en güzel karşılık, yanlarında rahat olabilmek.

Belki de düşünülmek, iki yönlü bir şey. Başkasının sizi fark etmesine izin vermek ve kendinizi fark etmeyi unutmamak. Çünkü insan bazen en çok kendi tarafından unutuluyor. Her şeyin üstesinden gelmeye çalışırken, kendine ayırması gereken küçük özenleri erteliyor. Sevdiği bir şarkıyı, sevdiği bir yemeği, kimseye açıklama yapmadan geçirdiği bir akşamı.

Hayatı kaçırmaktan korkmak da buradan geliyor sanırım. Zorluklarla uğraşırken güzel anların yanımızdan geçip gitmesinden, bir gün dönüp baktığımızda sadece dayanmış olmaktan. Ama küçük özenler, güzel anların büyük olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor.

Bu hafta, ister kendinize ister bir başkasına, küçük bir özen gösterin. Bir mesaj, bir çay, bir "nasılsın" ve cevabını gerçekten dinlemek.

Fark edilmek küçücük bir şey gibi görünür, ama bir günü baştan yazar.