"Aşağıdaki yazı Müthiş Psikoloji ekibinin hazırladığı 'Beni İncitemezsin' kitabından alıntılanmıştır."
Bölüm 1
SERT VE KESKİN KILIÇLAR EN HAFİF DARBEDE BİLE KIRILIR
"Hepimizin yaraları var kabul. Yaralarımızdan edindiğimiz tecrübeler var, kazanımlarımız var, edindiğimiz rehberlikler var. Yaraları, birer deneyime dönüştürebilme kabiliyeti aslında doğuştan getirdiğimiz kıymetli niteliklerimizden biri.
Hatırlayın, çocukken düştüğünüz için top oynamaktan vazgeçmediniz, oynamaya devam ettiniz. Şekeriniz elinizden alındığında alan kişiye küsmediniz, ona kin beslemediniz, bunu bir izzetinefis davasına dönüştürmediniz belki o an çok kızdınız ama sonra unuttunuz, yaralanmadınız. Silginizi kafanıza atan arkadaşınız sizi çok ağlatsa da ertesi gün elinden tutup yine birlikte okula gittiniz onunla. Biricik sınıf arkadaşınız taşınıp gittiğinde bir daha arkadaş edinmemeye yemin etmediniz, sonunda yine ayrılık olabilir korkusuyla yeni arkadaşlıklar edinmekten kaçınmadınız, sevmeye devam ettiniz, güvenmeye ve yeni dostluklar edinip gelişmeye devam ettiniz, gürül gürül akıp gittiniz hayatın içinde.
Tecrübelerinizin adını 'yara' koymadınız. Büyürken korkutuldukça ve gerçekten çok korktuğunuzu hissettikçe tecrübelerinize 'yara' ismini vermeye başladınız, artık deneyim kazanmakla birlikte yaralanmaya da başladınız. Giderek zırhlar edindiniz kendinize katılaştınız, güçlü olmak için daha sert bir dil, daha mesafeli bir tavır, daha kaçıngan bir tutum aldınız; her an savaşa, savunmaya ya da çatışmaya hazır bir insana dönüştünüz. Ne kadar katılaştıysanız o denli incinmeye devam ettiniz. Ayrılık ihtimali var diye yeni insanları sevmekten kaçtınız, yine aldatılma ihtimali var diye güvenmekten geri adım attınız. Yeniden düşmekten korktuğunuz için düştüğünüz yerde kalmayı tercih ettiniz. Oysa çocukluğunuzdan beri bildiğiniz en iyi şey her şeye sıfırdan, yeniden başlamak değil miydi? Yeniden ayağa kalkmak ve yeniden aynı coşkuyla defalarca düşmek pahasına aynı sevgiyle yürümeye devam etmek değil miydi?
Sonra sözlerden bile incinir oldunuz, yalanlardan yaralanır oldunuz, ihanetlerden kırılır oldunuz, fazlasını yaşamaktan korkup daha da katılaştınız daha da kaçtınız hayatın ve deneyimlerin içinde gürül gürül akmaya devam etmekten.
Halbuki incitmek diye bir şey yoktur, kim her ne yaparsa yapsın sizi incitemez, siz merkezinizden uzaklaşmış olduğunuz için incinirsiniz, katılaştığınız için çabuk kırılırsınız. Tabii ki herkesin kırgınlık seviyesi farklıdır. Kimi hakarete uğradığında incinir belki kimi 'Kilo almışsın.' dendiğinde incinir. Kimi aldatıldığında bile yaralanmaz kimi geciken bir telefon yüzünden bile yaralanır. Bütün bunlar merkezinizden ne kadar uzaklaştığınızla ilgilidir. Ne kadar sert ve keskin bir kılıca dönüştüğünüze bağlıdır. En sert kılıçlar en hafif darbede kırılır. Mesele dışarıdan aldığınız darbelerle ilgili değildir, mesele tamamen sizin esnekliğinizle merkezinizdeki duruşunuzla ilgilidir. O yüzden kırmak diye bir şey yoktur; kırılmak vardır, siz esnek olmadığınız için merkezinizden fazla uzaklaştığınız için kırılırsınız. Yaralanmak diye bir şey yoktur, siz esnekliğinizi yitirdiğiniz için yaralanmaktasınızdır.
Merkezinde duran, başkasının savaşına müdahil olmayan esnek ve canlı bir insanın incinmesi, kırılması, yaralanması mümkün değildir. İnsan incinmemek uğruna güçlü, sert, katı bir savaşçıya dönüştükçe daha fazla incinir. Korunma kalkanları daha da korunmasız kılar insanı.
Gerçek gücünüzü dışarıdan edindiğiniz zırhlarınızdan değil, merkezinizdeki esneklikten alırsınız.
Unutmayın, savaşın içinde olmamayı tercih eden, merkezinde sağlam durabilen insanı, kimse yenemez."
...
Bölüm 2
Kişisel gelişim kitaplarına bakışımın yönü olumsuza daha yakındı diyebilirim. Çünkü içten gelmeyen bir pozitiflik yerine doğal negatifliğin yanında olmak gerektiğini düşünüyordum.
Sanırım hâlâ aynı düşünceye yakınım ama kişisel gelişim kitaplarına artık olumsuz bakmıyorum. İnsana kendiliğini hatırlatan bir eser, kişi, olay ne kadar kötü olabilir ki?
Yine de gelişim kitapların içinde kalmadıkça orijinaldir. Belki de kitapların içinde gördüğümü zaten hayatımda deneyimlediğim için fazladan bir kişisel gelişim kitabı okumak bana çekici gelmedi.
Fakat anladım ki bunu hayatın içinde göremediğim zaman kitaplarda bulma yoluna yöneldim. Yeni bir şeyler öğrenmekten ziyade bende olanı açığa çıkartmasını sevdim. Bakışlarımın benden bana olmasını sağlamaya yardımcı olduğunu gördüm. Kendimden kendime olan bu yolculukta bir dinlenme yerinde nefes alıyormuşum gibi hissettim, bilinçli ve farkında olarak.
Bilinçlilik ve farkındalık kitabın sayfaları arasında değil de yaşamın diriliği arasında içimizde ve dışımızda bizden birer parça olarak anlaşılmayı ve hayata uygulanmayı beklemekte. Ama yine de belki bir gün okuya okuya kendimizi bilincimizin içinde bulabiliriz.
...
Bölüm 3: Kitaptan Diğer Alıntılar
1.
"Bilmek istediğin şeyi bilmeye hazır olup olmadığından emin misin? Öğrenecegin şeyle ne yapacağından emin değilsen, bu yükü taşımaya neden talip oluyorsun? Cehalet mutluluk getirmez.. Ama bazı şeyleri bilmemeyi tercih etmek mutluluktur."
2.
"Sen kim olduğuna karar vermediğin zaman senin kim olacağına başkaları karar verir."(Nizar Kabbani)
3.
“Oysa mutsuzsan mutsuzsundur. Nedir bu mükemmel görünme telaşı?”
4.
"Sizin yolunuzu size başkası tarif edemez."
5.
"Hayatta hiçbir şeyi öylesine, yarım yamalak, olduğu kadar ya da "Benden bugünlük bu kadar." diyerek yapmayın. Gerçekten elinizden gelenin en iyisini yaptığınızdan emin olarak yapın. Sonu ne olursa olsun bu düşüncenin, bu tutumun size yaşatacağı duyguyu ve kazandıracağı sonuçları hiçbir şeyle değişmek istemezsiniz."
...
Kaynakça
...
Tablolar/ Fotoğraflar
Edvard Munch
Giovanni Battista Moroni'
Vermeer
Hanna Hirsch-Pauli (1864-1940).
Leonardo da Vinci, 1490.
(Celine Symbiosis)
Yorum Bırakın