Bazı hikâyeler bağırarak anlatılmaz,
çünkü ses yükseldikçe gerçek saklanır.

Bir düzen, kendini korumak için
önce kelimeleri ehlileştirir.

Kim konuşabilir, kim susmalı
sessizce belirlenir.

Öfke bu yüzden korkutucudur;
çünkü çoğu zaman bir duygudan çok
fark ediş anıdır.

İnsan gördüğünü dile getirdiğinde
hikâyenin dengesi bozulur.

Sorun söylenen şey değildir aslında,
sorun onun yerini değiştirme ihtimalidir.

Ve bazen en büyük kırılma
yüksek bir isyanla değil,
içeride sessizce yer değiştiren
bir düşünceyle olur.