artık kimliğimi biliyor ve kendimi tanıyorum othello. 

kendini kanıtlayamamak ve değersizlik zehrini vücuduma alınca, kimlik karmaşası ile savrulup durmuştum. sen biliyordun. zihnimin nasıl zehirlendiğini anlıyordun. eleştiriler ile temel atılan zayıf gençliğime, sahte sevgin ile döşedin manipülasyon tuğlalarını. hâlihazırda kaybolmuş fikirlerim ve duygularım en büyük yardımcındı. tıpkı bir kolye zinciri gibi, çözmeye çalıştıkça içimi karıştırıp durdu ihanet fikri. 

şimdi düşünüyorum da tek bir darbe ile yıkılmayacağımı biliyordun. 

bu yüzden yüzlerce darbe vurdun ruhumun zayıf duvarlarına. yuttuğum yalanları kızılcık şerbeti bildim. en duyulmam gereken anlarda kulaklarını tıkayıp beni sessizlik ile cezalandırırken sevdiğim hikayeleri sana anlattım. pes etmedim. dikenli bir ayna olup bahsederken çirkinliğimden ve batarken etime kelimelerin, rengarenk kumaşlara sardım kendimi. güzelleşeyim de beni sevebil diye. duygularımı ve sana duyduğum heyecanı hor görürken sen, sakladım içimin sevgiye muhtaç çocuk yanını. sana rağmen yolumdan hiç dönmedim, sana rağmen seni sevdim othello. 

şimdi anlıyorum. 

sadece bir mendil iki cümle ile kendi enkaz zihninin ve ruhunun acısını çıkarttın benden. eğer bugün iyileşmiş benliğimle bakabilseydim gözlerine; o güçsüz ve köksüz, hiçbir yerde bağını tutamamış adamı daha erken farkederdim. sadakatsiz olan sendin othello. heybetinin arkasına sakladığın duygusal zayıflığın katlanamıyordu bana. kendini sevilmeye layık görmüyordun. sen mendili istediğin kişiyle paylaşabilirdin ama benim düşürmem dâhi yasaktı. 

artık öfke beslemiyorum içimde.

önceden haksızlığı kaldırmıyordu bünyem. aynada saçlarımın beyazına, gözlerimdeki yorgunluğa ve senin için eskitip yorduğum tüm detayları inceliyordum. kendi kendime "nasıl inanmaz sevgime? nerede hata yaptım? kendimi nasıl anlatamam?"  diye soruyor, cevap alamadıkça boğuluyor hissediyordum.

sevgisizliğin ile alıp boğmaya çalışırken beni savaşacağımı düşünmüyordun. savaşıp merhametsiz pençelerinden kurtulacağım aklına gelmezdi. 

şimdi yıkılmaz bir kalenin tahtında gururla oturuyorum. senden kalan savaş izlerimi göstermekten hiç çekinmiyorum. uğruna beyazlayan saçlarımı ve kuruyan gözyaşlarımı bir madolyon gibi taşıyorum. utandırdığın duygularımdan kaçmıyor, eksik hissetmiyorum. yaralarım hâlâ kanıyor ama ilgilenmeye devam ettikçe iyileşiyorum. anladım ki sâhici bir güven duymak, aidiyet hissetmek ve karşındaki insanı sevgi dolu gözlerle izleyip dikkatlice dinlemek sadece cesurların işiymiş. 

eğer bir gün kalbin ve ruhun sakinleşirse ve beni bir sessizlikte ararsan, bil ki ben orada olmayacağım. umarım kendi sesin sana merhametli davranır.

hoşça kal.

•ahuzart