Kayıp.

Uzun süredir sadece dolaşıyor ana karakterimiz, doğru veya yanlış bildiği sokaklara dalıp dökülen parçalarını topluyor, neyi toplayacağından pek de emin olmayan bir biçimde. Eskiden tematik yazılar yazardım, kendime bir konu belirler ve o konuda bana anlam ifade eden şeyleri anlatırdım burada. Aslında amacım burayı dertlerimi döktüğüm bir yere çevirmek değildi, ama gel zaman git zaman bazı şeylerin anlamları gibi burasının amacı da farklı bir noktaya evrildi. Üçüncü kişi gözünden de konuşmaktan sıkıldım artık, ya hikayeleştirmeye üşeniyorum bazı şeyleri, ya da artık olduğu gibi konuşmak daha çok hoşuma gidiyor. Evet dolaşıyorum, sadece "dolaşıyorum" son bir buçuk senemde. Neyi de aradığımı çok bilmeden yol boyunca beğendim çiçekleri topluyorum sadece. Yürürken yollar sokaklar da benimle birlikte değişiyor, bazı anlamlar insanın giriveriyor hayatına, bazıları çıkıyor, bazılarıysa sadece şekil değiştiriyor. Bazı insanlar sana eşlik etmeye başlıyor sokağın bir noktasında, sende senin bile sende görmediğin şeyleri görüyor bazıları(en çok buna hayret ederim.), bazıları sadece sohbetleriyle eşlik ediyor. Bazen tanıdık yüzler katılıyor, bazense birileri ayrılıyor yanından. Ama yine de durmadan dolaşıyorsun öylece, bazı kayıp sandıklar buluyor, çiçekler topluyorsun. Bir yere varmak da değil umudum son 5 senemin eksilttiği veya arttırdığı şeyleri bırakmak veya toplamak. Gerçi teorik olarak bu da bir varış noktası veriyor insana. uzatmak istesem de uzatamıyorum daha fazla, neden ilham sadece insana yürürken gelir ? görüşürüz.