Neden Herkesin Bir Müjgan’ı Vardır? Serkan Yıldız’dan Bir Gönül Borcu

bir acıya kiracı giriyorum savruk bir şubat ikindisinde

müttefik seçiliyorum her gri sonbahar yalnızlığına

ve terekesi kalıyor bana uçurum kenarına terk edilmiş bir aşkın

hayatı üniformalı ciddiyeti ve zorundalığıyla yaşayıp

rugan ayakkabılarıyla geçerken en uzak patikalardan

bir nergise selam vermemiş adamlar

hayalden saymıyorken gerçekleşmesi mümkün olmayan hayalleri

göz yaşı çukurlarına dinamit eken bir filme özenip,

sen tenini farklı bir tende farklılaştırırken

yani başka biri olma sevdana geçmişini silmekten başlarken

ve zaman dile gelip biz olan sen ve ben ile aktığı için utandığını söylerken

sokaklarında kayboluyorum senin yeni bir yol bulabilmek için sana

ben bu kadar arsız mıydım bu kadar aciz

sana yetemeyen en zayıf yerimden terk etmen miydi zayıflık

yoksa terk edebiliyor olmanın kendisi mi güçlülük

hatırlat da idam edelim Yusuf acılarını meydanların en tehlikelilerinde

senin bu Züleyha yetinmezliğini yargılayalım

sandalyelerinde papatyalar unutulmuş mahkeme salonlarında

frenleri boşalmış bir araba gibi savrulmaktan yoruldum

unutulmayan acı yok anlamıyorsun asıl mesele acıtılmış olmakta

beni sevmeyişinin hırçın nehrinde bir tahta parçasına tutunmuş savruluyorum

gönlünün en durgun girintisinde can verebilmeyi hayal edebiliyorum şimdilerde

ama unutulmak büyük hırçın akıntılara sahip

yorgunum

demem o ki

dalında çiçekleriyle övünen bir ilkbahar yağmuruyla gelsen

dinse bu vahşi var olma savaşı

cansever okuruz seninle mesela o bize der ki

insan yaşadığı yere benzer

bu şehir bu kadar kalabalıkken bizim ona benzeşemeyen yalnızlığımızı

hangi şiirinde yazacaksın diye sorardık ona

ah.. bizim değil benim diyecektim

benim bir gövde bulmuş yalnızlığım

sen artık kalabalık tarafta olmayı seçtin Müjgan

sahi vefasızlara bile şiirler yazılıyor olması

gülümsetiyor mu o çocuk yüzünü

her sevişlerin, sahiplenişlerin mülksüz mültecisi oluşum ne hissettiriyor sana

uykusuzum ve ağır

sigaramdan bir nefes çekip üflüyorum boşluğa küfreder gibi

yıldızlar göğsüme düşüyor sanki yıldızlar sönüyor göğsümde

bak en sevdiğin asterion can çekişiyor cılız kaburgamda

yorgunum ve yenilmiş.