görmesen duymasan bile

geçmişi insanın sık sık aklına düştükçe canı sıkılıyor. sürekli karşına çıkması ilerleyememenin ağırlığını hissettiriyor. halbuki gündelik hayatın tüm bu hareketi bunu silip süpürüyor. iş bunu kavrayabilmekte. kavrayanların nasıl olduğunu bilmiyorum da ben kavradığım halde çok rahatım. çünkü sıkışıyorum biliyorum rahatlayacağım, sürekli düşünüyorum biliyorum artık düşünmeyeceğim, sürekli of-luyor puf-luyorum biliyorum artık bir derin "ooohh" çekeceğim. yani bir döngü bir sirkülasyon içerisinde hayatın hareketliliğine karşı ayaktayım ve yürüyorum. tıpkı senin gibi, benim gibi, bizim gibi... şarkılarda arıyorken son gelen mektubun üzerine düştüğün notalarda takılmaya başladım. o şarkıların ezgileriyle adeta onu hissediyor duyuyor bazen .............. düşünüyorum. boşlukları sen tamamla. ama gönderdiğim hediyene iyi bak. öyle yeni sevgi göstergelerine karşı yabana atma. kucak dolusu ay'dan hallice çiçeklerle gelmeyi çok isterim sana, karşılayabileceğine inanabilsem keşke. yaptığımız yazık mı kendimize bilmiyorum. ama kader deyipte geçmiyorum...