Uyandırma Beni

Karanlıktı kulağıma çarparken nefesi

Zarif boynunu örten dalgalı saçları 

Az evvel kırılacak olan avizenin parçaları 

Saçları gibi saçıldı bedenlerimize 

Karanlık, bir can yeleği gibiydi o an 

Bedenlerimizdeki ateş giderek yükselirken,

Cam parçaları bedenimizi bir tuval gibi

Kullanırken de karanlıktaydık.

Herhangi bir yaz gecesiydi oysa 

Nefes seslerimizi paylaşma arzusuyla 

Aralanmıştı pencere 

Karanlığı bölüyordu gökyüzünde ki beyaz 

Gecelerin  bekçisi 

Bedenlerimizde geziniyordu parmakları

Karanlığın yırtmaçlarından kanlarımız damlıyordu 

Gözlerimin görebildiği bir tek bacaklarıma dolanan bir gölge 

Teninde dolaşan ışığın, yaralarını okşayışı 

Melankoliye bulanmış ruhunun 

Nefesini daraltmasıyla yavaşlayan nabzındı.

Karanlıktaydık, bölünmüştük.

Gece bekçisi esir almıştı bizi.

İnce bileklerine bulaştı gölge

Usulca çatlamış dudaklarına çarptı 

Ilık nefesini bir bıçak gibi kesti.

Karanlıktaydık.

Ve hareket etmiyordu bedenin.

Sessiz bir çığlık koptu tam da o an.

Artık acıyla kaplıydım.

Işıklar ülkesinden çokça uzakta

Bedenimde cam parçaları taşıyorum halen.

Seni kucakladım sanki

kanlar içindeyim.

Zehre

Uyandırma beni!

En büyüleyici kabusları özletme bana!

Kayıp olanı düşletme!

Karanlıkta var edemezsin gölgeni.