BİR BOŞLUKTA DOĞAN

BİR BOŞLUKTA DOĞAN
0 Beğen
0 Yorum
 Açıkçası bunun tadını biliyorum . Öyle ki , alışkanlıktan hiç gözlerimin değmediği bir klavye üzerindeki tüm harflerin kıvrımlarına parmaklarımın uymasına benziyor . Tadını yadırgamadan vaktine alıştığım bir kahveye , tepkilerimle dolup taşmış bir konu olsa da , manaları yitirmenin verdiği hüsran ile birlikte oluşan sessizliğe . Yapraklarının tekrardan döküleceğini bilen bir ağacın bahara umutlanmasına , sarhoşça çiçekler saçmasına ve rüzgarla cilveleşmesine . Alışılmış bir güzergah üzerinde , yeni bir yarında aynı yolu yürümek gibi . Hayatı karmaşıklaştıran şey , her daim gitmediğimiz bir yolda yürümeyi arzulamak , tatmadığımız bir yemeği tatmak ya da hiç görmediğimiz bir şeyi görebilmek için heyecanlandırmak zannediyoruz çoğu zaman . Ancak pek çoğumuzun iç dünyasında , kendi alanı içerisindeki güvenli noktada , bir şeylerin , dikenleri batmadan  açan güllere dönüşmesini bekleme içgüdüsü var . O her zaman yürüdüğü yolda birinin elini tutmak , en sevdiği yemeği , sevdiği kişinin de tatması , çok sevdiği bir şarkıya ya da filme , değer verdiği kişinin  vereceği tepkiye duyulan heyecan . Bir halat yarışından hallice iki tarafa doğru sürüklenen bir ipi , değerleri kaybetmeden kendi güvenli kontrol alanında tutma çabası . Defalarca parçalanmış dünyanın parçalarını bir kez daha onarmam gerekir mi korkusu . Her birimizi başkalaştıran şeyler hakkında farklı farklı düşüncelerimiz var değil mi ? Sevgi , aşk , ihanet , zorluk , çaba , çabasızlık , imkan , imkansızlık , duygular , duygusuzluk buna benzer pek çok alt başlık var . Başkalaştığımız nokta kaygılardan geçiyor en nihayetinde . Zihnimizin en alt tabakasına da atsak , umutlarla üzerlerine başka mevsimler de serpiştirsek , bambaşka hayatlara ya da süreçlere doğru ilerlediğimizi de düşünsek , beynimizin içerisinde bir şeylerin rengini bulandıran birer ara ton olarak her zaman yaşıyorlar .  Gerçeklikleri yüzünüzün bir parçası olabiliyor ya da güzel maskeleriniz çatlayana dek onları bir miktar tutabiliyorlar . Kişilerin karakterlerine ve yeteneklerine veriyorum bu kısmı ancak oradalar . Hiçbir zaman kelebeğe dönüşmeyen tırtıllar beyninizin kıvrımlarında dolanırken oluşan garip mimikleri , tuhaf alışkanlıkları , farklı dışavurumları düşünüyorum da , oldukça vahşiler . Ruhlarımızın içerisindeki bu garip birikintilerin hiç sızmadığını ya da sızmayacağını düşünenler varsa , her birinin geceleri az çok nelerle mücadele ettiğini sayfalarca yazabilirim . O usulüne uydurulmuş simaların ve kaplama görüntülerin , zihniyetler içerisinde çatlayıp yara açan  fikirlere neler yaptığını iyi bilirim . Gerçek güzelliğin içerisinde sorgulanası bir nefret ve kuşku olması gerektiğine de özellikle inananlardan biriyim . Fazladan örtülmüş ve bastırılmış kinin , insanların tanıdıkları simalara karşı neler yapmalarına sebebiyet verdiğini de bilirim . Bu yüzden herkesi ne kadar sever ve önemsersem bir o kadar da sevmeme ihtimalimi her daim cebimde taşırım . Olası tüm senaryolar kafamın içindedir . Ki çok güzel bir şarkı sözü de vardır '' SEVGİ NEFRETE NE YAKINSIN '' diye . Hiç bilinmeyen duygular için bolca takvim eskitmiş biri olarak diyebilirim ki , gerçek güzelliğe dair fikir sahibi olmak , kabukların ardına bakmayı da gerektirir . Muz , kabuğuyla da güzel ve çekici bir meyve olmasına rağmen , tadını almak için onu parçalamak hepimizin yaptığı bir şey değil mi ? Mandalinleri soymak , ambalajına kanıp denemek istediğimiz bir bisküviyi paketinden arındırmak . Bir hediyenin özü için özenle hazırlanmış tüm ambalajı dağıtmak . Günün sonunda öze aç olduğumuzu , özümüzü , içselliğimizi atladığımız her boktan durumda darmadağın oluyoruz . Bir noktada da darmadağın ediyoruz . Yüzleşmekten çekine çekine yola çıkmak , güvenli alanlarda oynaşmak , dans etmek , ihlallerden kaçınmak ve kibirsel dozajların aşımı ile oluşan çarpık , hüsran süreçler . Anlamıyorum açıkçası , insan doğasının içerisinde her tada ilişkin doymak bilmez bir açlık varken , sınırlara sarıla sarıla kendisine ördüğü duvar ile birlikte , görmeyen gözlerini daha da körelterek bağırdığı ötelerden beklediği fantastik umutları . İmkan vermediği halde arzuladığı onca şeyi . Özündeki aptallığı bilgeliği sanarak gerdiği göğsünde en ufak bir sızlama olmayışını . Tüm bu kaosun tadını iyi biliyorum . Karmaşanın , kimseliğin ve kimsesizliğin , yalan varoluşların ve uzlaşısız birlikteliklerin . Gözlerimizin ermek istediği noktalara hayalimizdeki düşünceleri fırlata fırlata yaşadığımız bu boktan hislerin tadını biliyorum . Garip gözlerle bakan tiplerin içerisinde kaç dünyayı yıkabileceğimi de biliyorum . Hiç sorun değil . Yorgun parmaklarla dile getirilmiş yolsuz kelimelerle tuhaf cümleler kurma olayını boyumca zamandır yaptım . Ancak uzun zamandır da yapmıyordum . Belki de arada bir gerekiyordur bilemiyorum . Tadı ezberlenmiş bir başka şeye dönüşmeden son noktada bitireceğim . Öyleyse elveda ...

Yorumlar (0)

Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.

Yorum Bırakın