yarayı saklamak

Yarayı saklamak ne kadar sağlıklı ya da tam tersi zehirli bilemiyorum. İlacı kendiniz üretmek zorundaysanız yarayı saklamak zorunda kalıyorsunuz ve hatta yarayı deşip yeni ve daha büyük bir yaraya dönüştürmek bile daha tercih edilebilir bir yol gibi geliyor. Eski yara dışarıdan geldiği için ilacı da dışarıdan gelebilir ama sizin yarattığınız yaranın ilacı sizsiniz ve bu daha makul. En azından ilacını bulma ihtimaliniz daha fazla.

Sanki bir yaram varmış da üstüne bir de K vitaminim eksikmiş gibi şu günlerde. Kanıyor, kanıyor, kanıyor ama ben o kadar alışmışım ki ‘’Amaaaan’’ deyip geçiyorum hatta bir süre sonra hoşuma gitmeye başlıyor. Neden? Çünkü alıştım ve beni uyuşturmaya başladı. Bu uyuşma sebebiyle adaptasyon sürecini fazla hızlı atlıyorum. Neden? Bilmiyorum. Yani aslında biliyorum ama bunu kabullenmek zor biraz. Bir şeylerin farkındayım ve o kadar neşeliyim ki, kesinlikle büyük bir patlama yaşayacağım. Bundan çok korkuyorum. Üstümde ölü toprağı yok, üstümde bir hüzün yok, üstümde duygu kırıntısı yok. Bu alışılmışlık çok trajikomik. İki gram kin, üzüntü, hırs yok vücudumda. Bu derece aptal olgunluğa ulaşmak istememiştim. Hak eden hak ettiğini almıyor gibi yani ben kendi sosyal adaletimi sağlayamıyorum illa evrenden bekleyeceğim çünkü değer yargılarıma uyan bu ama benim değer yargılarım nasıl bu kadar çabuk değişti. İstiyorum ki ne kadar kötü duygu-durum varsa yaşatayım, zehrimi akıtayım ama sonra yine keyiflenip hayatın akışına kaptırıyorum kendimi. Ne zaman bu kadar ot oldun sen?

Kilit noktası saygı. Herkesçe bilinen 5s kuralı vardır ve benim için en mühimi saygıdır. Birisine saygı duyarsan zaten o sadakatmiş, sabırmış hepsi peşi sıra gelir bence. Ben saygımı kaybetmedim hala bundan dolayı sinirlenemiyorum sanırım. Ama yani biraz bile mi sinirlenmezsin? SİNİRLEN LÜTFEN. Sinirlenmezsen kendi kendini yiyeceksin. Kendime sinirliyim çünkü kendi öz saygımı yitirdim. Nasıl bu kadar görmezden gelebildim inanın aklım almıyor. Her neyse, şimdi bu saygıya gelelim. Saygı duyduğum kişi bana hiç etik olmayan şeyler yaşatmasına rağmen eski partnerim. Onun şu anki ilişkisine veya partnerine saygım sıfır. Ona duyduğum saygının sebebi benim fazla iyi ve mükemmel bir insan olmam bence. Nasıl hala böyle bir şey hissedebilirsin bu kadar şeye rağmen değil mi? Ben kesinlikle son iyi niyet elçisiyim yoksa bunun mantıklı bir açıklaması yok.

Bu kadar hızlı toparlamış olmanın sebebi aslında o kadar da sevmemiş olmam mı? Ya da bitiş şeklinden dolayı mı kendimi böyle inandırıyorum? Ya da sabrediyorum sadece.