Teselliler Yalan

İnsan her zaman hayal eder. Kimse seni anlamaz ki hayallerin dahi. Inançların bile sana yalan söyler.

Artık başarı mı ? o bir teselliden farksız haldedir. Insanlar dün sana güzel hayal pompalar. Huzur arıyorsun hayallerin seni terk etmiş halde buluyorsun kendini . Hayallerin sana kırılmış halde sinemada izler halde seni izliyor. Fakat umutlarını kırmak için tek başına savaştığını kimse fark etmez. Yaşadığın acılarını göstermek kanıtlara başvuruyorsun. Insanlar sana kalabalık içinde arkadaşlık yapar. Ve de gerçek dostların seni anlar . onlarda kendi dertleriyle meşgüldür. Kimine göre teselli olarak yalandan gülebilirsin. Kimisine göre içindeki dertlerle baş ettiğinin farkına varırsın. Peki insanlar nedensizce siz anlamış gibi davranır. Ancak dertlerinize ya da hayallerinize anlam vermez. Çünkü teselli ederek kendi vicdanıyla mutlu olur. Çünkü insanların senin gemi kıyıya nasıl yaklaştırdığını bilmez. Keza insanoğlu seni teselli eder . umutlarını ve hayallerini anlamayı tenezzül etmez. Savaştığın arenada neler olduğunu kimse göremez. Sadece kazandığın savaşın final gösterisini izler. O zaferden sonra herkes teselli peşinde olur sana. Herkes kendine kül kedisi gibi sahte hayaller satar. Fikirlerin sanki dinlenmiş havası verir. Bu sadeleşmiş distopya ürünüdür. Sen sadece bu distopyada sahte mutlulukla mutlu olursun. Teselli niyetine verilen ödülün anlamı derin boşluktan ibarettir. Kelimelerin içinde seçerek kullandığın şey olur . “Kesinlikle sen haklısın” olur bu da karar verilmiş tesellidir senin için. Günümüzün en büyül paradoksu insanları kendi teselli ederken kendisine önem vermemesidir. Evet, bizler bu paradoksta kayıplar yaşayan insanlarız. Kelimelerin gücü sadece inanmakla başlar. Kendimiz teselli paradoksundan çıkarıp hayata farklı bakmak vardır. Kendiliğinden oluşan bu paradoksta teselliden çıkarak kendimize yol çizmemiz gerekir.

Hayat, amaç ve araç arasında paradoksal ürünlerle dolu reyondur. Bazen tesellilerin faydası olmadığını inanmamız gerekir. Belki inançlarımız inandığımız kadar.