Şimdi başka bir duraktayız . Henüz tozunu , rüzgarını , yol kenarında bitmiş otunu tanımadığımız , yolu meçhule uzanan bir dönemindeyiz hayatın . Başka bir akış , başka bir sürükleniş , başka pencereler ve yeni yağmurlar bekliyor bizleri . Çatıların her biri daha yüksek tepemizde ya da başımız kaldırımlara daha aşina . Taşları ayaklarımızın altında sivrilmiş bir zamanda yaşıyoruz , düzlükleri görmek daha zor . Ceketler daha bir yalnız , kış daha bir solunası , eller daha el , avuçlar çok çizgili . Kaderler parça parça umutlardan ibaret . Hayat garip bir yapboz . Hevesler ceplerimizde birer tohum , ancak şüpheli hasatlardan bıkmış bir emekçi gibi sitemkar bakıyoruz ekmeye . Yazmaktan bile uzaklaşmış bu ellere zorlama birkaç satır emanet etmek haricinde de pek bir şey gelmiyor içimizden . Orada öylece bekleyen satırlara dost birkaç harf bırakıp , en azından onların yalnızlıklarını bir miktar örtmek gerek bir şekilde . Masada beklemekten soğumuş bir kahve modunda tabakalaşmış duyguların arasında , kendimize iyi gelecek bir şey arayışındayız aslında . Ancak unuttuğumuz güzellikte ve saflıkta şeyleri umma konusunda da pek iyi sayılmayız sanırım . Bir zamanlar hatırlamaktan gurur duyduğumuz onca şey içerisinde , sefil bir dilenci gibi avucunu hayatın çanağına doğrultmuş garip kimseleriz nihayetinde . Anı kurtarıp , hali anlatmayan cevaplarla kaçıyoruz diğer yüzlerden . Birkaç şarkının sessizliğinde boğulup gidecek ruhlarımızı , anın güzelliğine inandırmaya çalışırken , bir soytarıdan hallice çabalıyoruz pek çok kez . Olmayı sorguladığımız şeyler ile olmaktan tümüyle korktuğumuz şeyler arasında tökezleye tökezleye yürüyoruz çoğu zaman . Bu durak nereye varacak bilmiyoruz . Yollar fazlaca karanlık . Işığı bulmak gibi bir arayış var yüreklerimizde . İnancı başka ruhlara atfetmek gibi garip alışkanlıklarımız var ve hatalarımızı yansıtmamasını umarak sığındığımız bir çok başka yoldaş . Kim kimi anlar , kim kimden umar , kim kimi hisseder bilmiyorum . Bir garip boşluk içerisinde yorgunca dalıp giden gözlerimizin içerisinde kaç ceset var ? Kaç umudu düşürdük kurcalarken bu hayatın ceplerinden ? Toplasan beş para eder mi inandıklarımız ? Neler umuyoruz da ne gördük derken , bir bakmışız da nerelerdeyiz ...
Durup bakıyoruz işte durağa ! Ne arkası var ne ötesi . Yürüyoruz meçhul , varacak mıyız hiç sanmam . Dursak daha da beter . Bir yol var matemi de bastırmıyor , çaresi de olmuyor . Ancak adımlar gerçek . Tökezlemeler , sarsıntılar , düşmeler , sürünmeler , kalkmalar . Eller ne kadar tutulur bilmem . Gözler ne kadar gerçek tartışılır . Sesler aldatıcı . Duygular trajedi eşiği . Sığınacak aflar körelmiş , pişmanlıklar ufalanmış . Hepten sisli bir perde göklerin güzel mavisini kör etmiş . Güneş ve ay kendi perdesi için çırpınırken , aydınlık ve karanlık tamamen aldatmacaya dönüşmüş . Yalancı baharlar , hissiz güzler , sessiz yazlar , küskün gökler bir parçamız olmuş . Merak ediyorum ne yaşatır bizi ? Ritmini özlediğimiz garip bir şarkısı olur mu ki kalplerimizin ? Hatırlar mıyız bir daha bilemiyorum . Çok güzel bir şarkıda da denildiği gibi '' BEN UNUTURUM , BEN UNUTURUM ... ''



Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın