mermiler

zihninden başka bir anahtar var mı?

besleyemediğin içtenliğin hep seni yaralamaya devam edecek. ellerin çekiştirdiği her yerden nefret edecek. sense gözlerindeki morluklara, ellerine avuçlarca dolan o saç tellerine hep borçlu kalacaksın.

doğru yapmak için harcadığını düşündüğün o çabayla yalnızca kendini kandırdığını fark etmenin yarattığı yıkım ve yoksunluk hissi tarifsizdir aslında. bu noktada işler daha da karışır, ne bir arpa boyu yol alabilmek ne de bundan vazgeçebilmek. buna dayalı meyilim hiç yok olmayacakmışça, orada bir uykuda gibi. 

inan ben vazgeçtim, geçiyorum.

sadece yakamı bırakmayan birkaç düşünce, birkaç huzursuzluk ve omuzlarımı düşüren bir suçluluk. gözlerimi hissetmeyene kadar zorla beni, bu sularla yıkadım bütün kirliliğimi ve suçluluğumu. bakışarak ödedim ben bütün bedelleri, kendime okuduğum bu meydan hiç azalmadı.

işte bu yüzden en çok da kendine borçlusun bir şeyleri.

ellerimi tutmasına izin vermek istemiyorum, bir yalana sığınamam artık. yine de peşimi bırakmayan o simsiyah gölge, ruhuma yapışmış gibi. kanlar akıyor boğazımdan, boğazımdansa parmaklar.

pişmanım.

yine de dönüp gözlerine bakamam. o kadar zaman geçti ki, bakarsam kanarım diye korkuyorum. beni o kollarında tekrardan incitmesin diye korkuyorum hem de. her yanımdan suçluluk akarken, ben bundan bile korkuyorum. halbuki ben ne korkuyu ne de pişmanlığı hak ediyordum. yer yarılmalı ve beni içine almalıydı, başka türlü ben kurtulamazdım.

bunların yanlış olduğunu ısrarla bilirken öyle hissetmiyor oluşum yaşadığım en büyük tezatlardan aslında, yalnızca hissetmiyorum işte. bu elleri ben tutuyor olsam da, bir gün yenilme korkusu beni boğuyor. bilsem de hakkım yokmuş gibi, buna layık değilmişim gibi. sanki bir insan benimle konuşmak dahi istemiyormuş gibi. bir diyaloğa dahi değmezmişim gibi.

yalnızca sen, 

benim kendimi layık göremediğim o yerlere, sevgiye beni muhtaç etme lütfen. her şey aynı kalsın. sen de, sevgin de. beni inandırdığın her şey gerçek kalsın. 

belki de ben o zaman aşacağım bu prangayı. ellerimi sen tuttuğunda yok olacak bu satırları yazdıran duygular belki de. 

tek dileğim beni bununla sınamaman, çünkü bunu kaldırmak bir yana kabul dahi edebilecek gibi hissetmiyorum. yürüyemediğim yollarda, yiyemediğim her lokmada, kendimi sevemediğim her dakikada senin ellerini tutmak istiyorum. bunu istemeye hakkım var mı bilmesem de istiyorum. eğer ellerimi tutan sensen her şeyi değiştirecek güce sahip olurum, söz veriyorum balım. 

seni seviyorum, yanımda olduğun her dakikaya teşekkür ederim.