A24 imzalı Primetime, 2000'lerin başında Amerikan televizyonunun en tartışmalı programlarından biri olan "To Catch a Predator" programının ve sunucusu Chris Hansen'ı merkezine alıyor. Program 2004 ile 2007 arasında NBC'de yayınlandı, yalnızca 20 bölüm yapıldı ama o dönemde çok popülerdi. Film ise 2006'ya odaklanıyor ve Hansen'ın televizyon tarihine geçme hırsını anlatıyor. Polisiye ve true-crime içeriklerini, podcast sevenler için ilk dakikadan çeken bir konu. Ben de tam bu kitleden biri olarak beklentim olmamasına rağmen ikinci yarı itibariyle beklentimin üzerine çıkan bir film izlemiş oldum.

Pattinson ve Chris Hansen

Filmin kalbi Robert Pattinson. Hansen'ı yalnızca canlandırmıyor, rolün içinde yaşıyor. Karakterin kendinden emin ve gösterişli hali de, kendini haklı çıkarma çabası da, gerilimin ve gerginliğin tüm tonları da ekrana eksiksiz geçiyor. Bunun sebeplerinden biri de karakterin yazılışı. Filmdeki Hansen, kendi hayatındaki eksiklere rağmen kendini haklı bir görevin taşıyıcısı olarak görüyor. Pattinson bu çelişkiyi abartmadan, ince nüanslarla veriyor. Aynı zamanda filmin yapımcılarından biri olması da projeye ne kadar inandığını gösteriyor. Garip ve tekinsiz karakterlere yatkınlığı kariyerinden biliniyor, ama bu role getirdiği enerji bence onun en akılda kalan işlerinden biri.

Yan rollerde de güçlü bir kadro var. Merritt Wever, Skyler Gisondo, Phoebe Bridgers ve Bokeem Woodbine kadronun öne çıkan isimleri arasında. Anna Faris de Hansen'ın karısı olarak yer alıyor. Pattinson'ın etrafındaki bu ekip, filmin ekip çalışmasına dayanan televizyon yapım atmosferini inandırıcı kılıyor.

Başarma Hırsı ve Psikolojik Etkisi

Primetime’ın en ilgi çekici yanı, Hansen’ı yalnızca kötüleri yakalayan bir sunucu olarak değil, kendi hırsının esiri bir karakter olarak ele alması. Filmdeki Hansen, NBC’deki meslektaşlarınca ciddiye alınmak isteyen, kendini büyük gören ve biraz tuhaf bir gazeteci. Programın başarısı bu isteği körüklüyor. NBC onu prime time dilimine aldığında, şovunu televizyonun en büyüğü yapmak için hiçbir şeyin önünde durmayacak. Hedef adaletten çok büyümek, adalet de bunun gerekçesi gibi duruyor.

Karakterin psikolojisindeki asıl çelişki de burada. Hansen kendini haklı bir görevin taşıyıcısı sayıyor, üstelik kişisel hayatındaki eksikler ortadayken. Bana kalırsa film şunu söylüyor: Kendini haklı gören biri için sınırları aşmak çok kolaylaşır. “Ben iyilik yapıyorum” düşüncesi, kameranın ve reytingin cazibesini gizleyen bir perde oluyor. Bu yüzden Hansen’ın ekranda kendinden emin hali, ekran dışında bir boşluğun, onaylanma ihtiyacının işareti gibi okunuyor. Pattinson bu ikiliği abartıya kaçmadan, bakışlarında ve beden dilinde gösteriyor.

Hırsın etkisi yalnızca Hansen’la sınırlı kalmıyor. Film, reyting takıntısıyla yürüyen bir mani ile onun üstüne çekilen toplumsal adalet kılıfını birlikte işliyor ve izleyiciyi de bu işin içine çekiyor. Biz de bir yandan sahnelerin gerilimine kapılıyoruz, bir yandan bu gerilimi eğlence olarak tüketmenin rahatsızlığını hissediyoruz. Hırsın bedelinin ağır olduğunu ise önde gelen bir savcının programa dahil olmasının ölümcül sonuçlar doğurmasıyla hissettiriyor.

Renkler, Kamera ve Müzik

Primetime'ı sıradan bir polisiyeden ayıran şey görsel dili. Renk paleti ve kamera teknikleri, filmin televizyon estetiğiyle kurduğu ilişkiyi hem rahatsız edici hem de büyüleyici hale getiriyor. Görüntü yönetmenliğini David Bolen üstlenmiş. Yönetmen koltuğunda ise adını You Can See Everything filminden de duyduğumuz Lance Oppenheim var ve bu onun kurmaca uzun metraj yönetmenlik ilk filmi. Oppenheim daha önce HBO'nun Ren Faire belgesel dizisini yönetmişti, belgesel geçmişinin filmin gerçekçi ama stilize tonuna yansıdığını düşünüyorum.

Ari Balouzian imzasını taşıyan müzikler filmin en güçlü yanlarından. Her sahneyle uyumlular, sahnenin ruh halini taşıyorlar ve filmi benim gözümde akıcı hale getiren detayların başında geliyorlar. Görüntü, renk ve müziğin bu kadar iyi örtüştüğü filmler az.

En Sevdiğim Sahne

Bir filmde bende iz bırakan şey genellikle büyük patlamalar değil, tek bir iyi kurgulanmış an oluyor. Primetime'da bu an, savcının telefon numarasının bulunduğu sahneydi. Arama ekranı açılıyor, Xavier aramadan önce fareyi Hansen'a uzatıp "gönder" tuşuna basmasını sağlıyor ve tuşa basıldığı an kaleydoskop tarzı renk geçişleri başlıyor.

Bir tıklama, yani sıradan bir dijital eylem, birdenbire bir eşiğe dönüşüyor. Fareyi uzatan elin ağırlığı, tuşa basılmadan önceki sessizlik ve ardından gelen görsel patlama filmin tonunu tek sahnede özetliyor: ekran, güç ve geri dönüşü olmayan bir karar. Renklerin bu şekilde kullanılması hem görsel olarak büyüleyici hem de anlatıya hizmet eden bir tercih.

Gerçek ile Kurgu Arasındaki İnce Çizgi

Filmin ilgi çekici bir yanı da gerçek ile kurguyu birbirine karıştırması. Senaryo Ajon Singh'e ait ve Luke Dittrich'in bir makalesine dayanıyor. Bu makale 2007'de Esquire'da yayımlanmış, Hansen'ın filmin yapımına hiçbir katkısı olmamış. Bu yüzden izlerken gerçeğin nerede bittiği, kurgunun nerede başladığı konusunda kafanız karışabiliyor. Bence bu belirsizlik filmin sorgulamak istediği şeyle de örtüşüyor: Gerçek hayattaki suçlamaları televizyon gösterisine çevirmenin gazetecilik, kolluk kuvveti ve etik açısından yarattığı zor sorular. Film bu soruları ahlak dersi vermeden, izleyiciyi rahatsız ederek soruyor.

Genel Değerlendirme

Primetime, 110 dakikalık süresiyle Venedik Film Festivali'nin yarışma bölümünde gösterilen bir yapım. Süresi boyunca temposunu koruyor ve sıkmıyor. Pattinson'ın güçlü performansı, cesur görsel tercihleri, sahneleri taşıyan müzikleri ve akılda kalan anlarıyla dikkat çeken bir film. Polisiye ve true-crime severler, A24 hayranları ve Pattinson'ın performanslarını takip edenler için kesinlikle izlenmeye değer.