▫️Ben sakin kalırsam karşı taraf da sakinleşir.
▫️Anlayarak ve niyetimi uzun uzun anlatarak sorunu çözebilirim.
▫️Karşı taraf üzülmesin diye istemeden de olsa benden istediği bir buluşma, plan veya başka bir şeyi yapmayı sevgi sanıyordum.
▫️Biriyle gelecek düşünebilmek için kendi isteklerimi, hayallerimi ona uydurmanın ilişkide yapılması gereken bir fedakarlık olduğunu düşünüyordum.
▫️Damarıma basılmadığı sürece yapılan yanlışlara tepki göstermeyerek kendimi koruduğumu sanıyordum.

Ama öyle olmadı.

Ben sakinleştikçe, bazen karşı taraf hiç sorumluluk almadı.
Bazı şeylerin anlayarak değil, sınır çizerek çözüldüğünü geç fark ettim.

İstemeyerek yaptığım hiçbir şey sevgiye dönüşmedi.
Aksine, beni daha gergin, daha tahammülsüz, daha uzak biri yaptı.
Sevgi sadece istediklerini söylediğinde değil, istemediklerini söylediğinde de saygı gördüğün bir yerde mümkünmüş.

İsteklerim, değerlerim, seçimlerim, seçmek istemediklerim, beklentilerim ve planlarım…
Bunlar beni ben yapan şeyler.
Ve bunlardan vazgeçmek gibi bir sorumluluğum kimseye yok.

Kendime sahip çıkmak beni kötü ya da bencil yapmıyor.
Aksine, beni de herkes gibi insan yapıyor.

Ve en sonunda şunu fark ettim:
Tepki vermedikçe güçlenmedim. Sadece kendimden uzaklaştım.

Benliğimi ortaya koymak, sandığımın aksine insanları benden uzaklaştırmadı.
Tam tersine, saygının başladığı yeri belirledi.