İNSAN ( a, ca, la, da, dan) GİTMEK

Hep sorarlar: "Gitmek mi yoksa kalmak mı?"

Bazen insan kalmak; insanca kalmak, insanla kalmak, insana kalmak, insanda kalmak, insandan kalmak gerekiyor.

İnsanca kalmalı. Belki de yapılması gereken o olmadığı halde vicdanını seçebilmeli. Her seferinde özünü hatırlayabilmeli. Kalmazsa hayvandan farksızlaşacağını görmeli.

İnsanla kalmalı. Kendisi gibi olanları görüp nasıl bağ kurduğunu, muhabbet etmenin ne kadar kıymetli olduğunu anlamalı. Kalmazsa, ne yaparsa yapsın, gönül kırıklıklarıyla dolu bir hayat yaşayacağını görmeli.

İnsana kalmalı. Adaleti tatmalı. Merhametle bağ kurmalı ve zalimliği yaşamalı. Kalmazsa, affetmenin huzuruna varmadan, tek öğrendiği şey olan vefasızlığıyla ömrünü heba edeceğini görmeli.

İnsanda kalmalı. Bir yuvaya, bir kalbe ait olmayı hissetmeli. Birinin istenmeyeni olmayı öğrendiğinde sahipsizliği ve gitmeyi bilmeli. Kalmazsa, bir evi olmasına rağmen saadeti tatmadığı bir koltukta, yalnız birisi olarak öleceğini görmeli.

İnsandan kalmalı. Emanet olarak verilen kültürü, değerleri yaşatmalı. Öğrenmeyi öğrenmeli. Cahilliğin ve yetiştirilmemenin acizliğiyle yüzleşmeli. Kalmazsa, bu hayata getireceği çocuğunun onun imtihanı olacağını bilerek yaşayacağını görmeli.

Bazen de,

İnsana gitmeli. Dert herkesin yükü. Sıkıntısını açabileceği birine yüklerini teslim edebilmeli. Şartsız, koşulsuz kabul görebilmeli.

İnsandan gidebilmeli. Hatta gitmeyi bilmeli. Kırmadan, üzmeden, usul usul... Gönül kapılarını çarpmadan.

İnsan, kendinden gidebilmeli. Kendini bulduğu yerden, ait olduğu şeyden ve günü geldiğinde... Sabahın ilk vaktinde tatlı ve hafif serin esen yeller gibi hayattan, kendi hayatından...

İNSAN ( a, ca, la, da, dan) GİTMEK - KALMAK

Yorumlar (0)

Yorum Bırakın