Şiirin Abisine

Bazı insanlar yaşarken de

bir çağın son ağacı gibi dururlar.

Rüzgar onlardan geçerken

yaprak değil

şiir dökülür yeryüzüne.

Ahhh Ahmet abi

Senin sesin

kurşunların susturamadığı

o eski meydanlardan kaldı bize.

Bir çocuğun cebindeki ekmek kadar sıcak

bir mahpusun avucundaki umut kadar inatçı.

Biz

kelimeleri artık daha ağır taşıyoruz.

Çünkü her iyi şair

yalnız kendi yükünü değil

bizim suskunluğumuzu da sırtlanıyor.

Bir gün bütün kitaplar kapanacak belki.

Kütüphaneleri toz

şehirleri pas

insanları unutkanlık örtecek.

Ama biliyorum

bir yerlerde yine

bir çocuk ilk kez

“Hüzün” kelimesini okuyacak

ve farkında olmadan

senin sesin değecek alnına.

Şairler ölmez, derler.

Hayır…

Şairler

toprağın altına değil

insanların eksilen cesaretine gömülür.

Ve biri yeniden doğrulduğunda

bir şiir okuduğunda

bir zulme “hayır” dediğinde

mezarlarından değil

dizelerinden kalkarlar.

Sen

bir isimden çok

bir yürüyüş oldun bize.

Ve biz

karanlık ne kadar büyürse büyüsün,

bir mısrayı

ekmek gibi bölüşmeye devam edeceğiz.

Çünkü şiir

insan yenildiğinde değil

vazgeçtiğinde ölür.

Ve sen

bize vazgeçmemeyi öğreten

en uzun cümlelerden biri oldun.