köklerim.

Bir yerde zaman benden vazgeçti.

Ama ben fark etmedim.

Sonra herkes sustu.

Ben hariç.

Evet,

Ben hariç.

Konuşmak için geç kalmıştı yüreğim.

Söylesem de

yeniden filizlenemeyecekti.

O ihtimaller bile

güneşsiz bahçemin

toprağında çürüyordu.

Bir durağa hapsolmuştu bedenim.

Karanlığa kök salıyordum.

Çiçeklerim süslüyordu bahçemi.

Ruhum kendi toprağına karışıyordu.

Kimse fark etmedi.

Bahçedeki çiçekler kadar sessiz

 kayboldum.

Oysa köklerim

çoktan yerinden oynamıştı.