Bu sabah ne ışıklardaki martılar, ne boğazdaki dalgalar ne de gökyüzündeki griler unutturmadılar seni yine bana.

numara verilmiş bir cesedi öpmek, sapıklık olamaz diyor zihnim duvarlara çarparken.

Zaten o veda bileti doğumda elimize tutuşturulmuşken yaşamak, yaşamak ne fayda ne veda taşıyabilir başka ?

Aynı gökyüzünün suladığı toprağa tutunmuş kökün meyvesi miyiz yoksa denk gelmiş meyveleri mi?

Mevsimler geçerken, geçmeyen ve aslında hiç geçmeyecek hislerin yolcusunu hatırlamak.